شعرگونه هاي حجم مسافر

همه ما یا افسرده‌ایم یا حداقل یه آدم افسرده در اطرافمون هست. پیشنهاد می‌کنم این مطلب رو تا آخر بخونین.

افسردگی چگونه اختلالی است؟

موضوع رفتن نیست... موضوع آن چیزی‌ست که می‌ماند و تنگ گلو می‌چسبد، مثل بختکی بی‌وقت که از خواب هم که بپری نفس‌هایت از سنگینی‌اش خمیده است. آری موضوع رفتن نیست، حتی رفتن تو... موضوع صدایی‌ست که می‌ماند و در سکوت جمجمه‌ می‌پیچد. موضوع عطری‌است که در جریان است و لحظه‌های تنهایی را دیوانه‌وار می‌پیماید.

انگار می‌کنم که نیستم

مثل لحظه‌ایی که حواست نیست

رد می‌شوم از نگاهت و

لبخند نمی‌زنی

شکوفه‌ها را به شاخه‌های سرمازده می‌آویزم

تا که خاطره بهار پادرمیانی کند

قهر آفتاب و زمین را 

چشم انتظار ضیافت خورشید

روزها را می‌شماری

حواست نیست که این

آدمک برفی که ساخته‌ای

با زمستان از دست می‌رود

عجیب نمی‌گذرند این‌روزها

دقایق اضافی سکوت

که در انتظار شکستن

فریاد روی فریاد می‌گذارند

و تلنبار می‌شوند.

کاش کسی در صدر اخبار می‌نوشت،

هر روز

با تیتر بزرگ:

«صادرات بی‌رویه محصولات بدون جایگزین»

پایانی نیست

مهاجرت مداوم تکه‌های روح و روان‌مان را

که لحظه به لحظه پاره‌پاره می‌کند

جان‌مان

تن‌مان

وطن‌مان را 

خشم را که می‌بلعی

نجویده و بی‌تامل

می‌خراشد به زخمی که هرگز التیام نخواهد یافت

 زان‌پس با هر نفس

درد گریبان‌ت را می‌گیرد

هرچی بیشتر تلاش کردیم، کمتر رسیدیم... هرچی بیشتر خواستیم، دورتر شدیم... هرچی بیشتر فهمیدیم، کمتر خندیدیم... هرچی بیشتر جنگیدیم، بیشتر باختیم

و هرگز

     هیچ‌چیز

           آن‌گونه که مادربزرگ‌هایمان می‌گفتند و

                            مادرانمان می‌خواستند و

                                خود آرزو می‌کردیم

                                                    پیش نرفت

شاید زندگی آن بود که مثل گیاه خودرویی دنباله آفتاب را بگیریم و بی هدف قد بکشیم که افسوس ما گرما و نور آفتاب را هم گم کردیم.

زمین زیر پای تو شکل می‌گیرد

بهشت را به پاهای من وعده‌ داده‌اند،

عجیب نیست اگر درد تعلیق را نمی‌فهمی

و اشتیاق من به زنجیر تو را گیج می‌کند

ذکر است نام تو

تطمئن‌القلوب لحظه‌های بی‌شکیب

... 

من عاشقانه‌هایم را دور ریخته‌ام

گذاشته‌ام لای دفتر شعرهای‌ت که برای من نبود

فاصله بدون تو معنایی ندارد

انتظار دیگر هراسناک نیست

روزها کش نمی‌آیند در هوای خنده‌ات

و اضطراب لحظه‌ها را نمی‌جود

از وقتی که نیستی

دقیقه‌های بی‌خبری

به شماره نمی‌افتند

لرزش بی‌امان گوشی

و نام تو که لابه‌لای بازی نورهای رنگارنگ

ایستاده سیاه و جم نمی‌خورد

کجای خاطرات مغرور و بی‌شرمت نام مرا یافته‌ای؟

نبش قبر لبخند‌های فراموش شده کار تو نیست

بگذار دخترک لرزان روزهای بی‌هویت

میان لحظه‌های اضطراب و آشوبش در خاک رود

نه حتی سنگی به نشانه‌ی حضوری

تنها ردی بماند یادگار زخمی، به بهانه عبرتی

این‌روزها به طرز غریبی بیش از توانم کار می‌کنم و کم‌تر و کم‌تر از آنچه که باید، فکر می‌کنم... بیماری مهلکی‌ست ایرانی بودن و زندگی کردن، این‌روزها...

هرلحظه گوشه‌ای از ذهنم ورم می‌کند دکتر

خارپشت کوچکی در تنم وول می‌خورد مدام

پچ‌پچ ناآشنایی بیخ گوش من

خواب موهای‌م را آشفته کرده‌است

خطوط صورتم ترک‌ترک شده‌ند

نفس نمی‌کشند

پلک نمی‌زند نگاه من

گم می‌شوم درون خانه‌ام

کور می‌شوم پیش آینه

به من بگو که هرگز

از این روزگار تب‌زده

دور می‌شوم؟

دکتر به من بگو

بگو که هرگز

خوب می‌شوم؟

مبارک می‌شود اندوه نبودن‌ت

هر

سال.

فراموشی را ساخته‌اند برای همین روزها

که خنده‌هایت را لابه‌لای بغض‌هایم بپیچم

و کلید قفل صندوقچه خاطراتت را

برای همیشه گم کنم

آری،

فراموشی را ساخته‌اند

ساخته‌اند برای همین روزها.

میوه بر شاخه شدم

سنگپاره در کف کودک

طلسم معجزتی مگر پناه دهد

از گزند خویشتنم

چنان که دست تطاول به خود گشاده

منم.

 (ا.بامداد)

دیوار همسایه کوتاه است

زانوان من اما یارای راست شدن‌شان نیست

تنها صدای خنده‌های توست

که ای‌کاش به گوش‌هایم آشنا نبود.

تجربه لذت رخوتی بی‌بدیل

انگار که سفری بی‌پایان رو به جنوب

همراه با آفتاب نیم‌روز پاییزی

بی‌وحشت غروب،

سی‌ساله می‌شوم

گره خورده میانه آغوش تو.

وقت بسیار است، شتاب نکن

باید که تو را لحظه به لحظه

زندگی کنم

تشنه جاری صدای تو

میان کلمات ثقیل و سخت

اینجا

ایستگاه نخست

منتظرم

با کوله‌باری به سنگینی سکوت روزهای نبودن‌ت.

موعد رسیدن قطار است

هم‌سفر بازگرد

بازگرد و

در گوش من شعری بخوان

این عکس‌ها با نیش‌های باز فراموش شده‌شان

حال مرا بهتر نمی‌کنند

صدای قهقهه هیچ‌کس هم علاج کار نیست

در بسته‌است

حتی به روی تو.

تنها پتو می‌خواهم و چای گرم

بسته‌ی دستمال کاغذی

و آفتابی که روی فرش پهن باشد.

زکام نیست

لرز تنهایی در جانم نشسته‌است

خفگی لذیذ پرتمنا

لابه‌لای عطر علف باران‌زده نیمه‌شب‌های تابستانی

ولع پایان‌ناپذیر شش‌ها

در فرو بردن رطوبت غلیظ

رطوبت نفس‌گیر

که گره می‌خورد در گلو

و ورم می‌کند

دَم

دَم

...

دَم

...

خفگی لذیذ پرتمنا...

پرسه می‌زنی

کوچه‌پس‌کوچه‌های بی‌خیالی مرا

به قدم‌های لرزان‌ت

اندازه می‌کنی

هراسی نیست از خراش ناخن‌هایت بر دیوار،

بیهوده‌گرد

امن خانه‌ام مجال تو نیست.

جریان مغلطه‌آمیز کلمات بی‌ارتباط

و خفگی منقطع بی‌رحم

سکوت آمیخته به‌تکرار سخنان بی‌ارزش و ذلیل

انکار جدایی به قهقهه‌های بی‌ریشه

و تلاش مذبوحانه آرامش

در برابر پوزخند فاصله.

پرده باید که فرو افتد

این نمایش سخیف

شایسته اجرا نیست.

سکوت منجمد خانه

به نگاه‌ت نمی‌شکند

زبانم که دیگر نمی‌چرخد

تا که گوش‌هایم سیاه نشده

چیزی بگو

************

دود سیگار چاره کار نیست

چله زمستان هم که باشد

پنجره‌ها را باز می‌گذارم

چهارطاق

عمیق‌تر هم پک بزنی

آینه می‌شوم روبه‌روی‌ات

خشک می‌شوم از سرما و

جایی نمی‌روم

دزد بادبادک‌ها توفان نیست

خود طالب گریزند با هر نسیم

باید که رها کرد نخ‌ها را

بیمار گونه می‌لولم در روزهای نباید

در خاطرات غیر مشترک شب‌های فراموش شده

ترس تنهایی‌م نیست که در شقیقه می‌کوبد

وحشت فقدان است این

وحشت فقدان‌ت.

من درد بالا آمده را عق می‌زنم و

                           پایانی ندارد

انگار دقایقی که از آن من نیستند

تو را می‌بلعند

دستت را به من بده

با تو

غرق این خیال مسموم نمی‌شوم

دستت را به من بده

پای صدایم می‌لغزد  

واژه‌ها لیز می‌خورند از میان دستانش

دوست داشتنم تا تو می‌رسد آیا؟

تا تو که نمی‌دانم با کدام نگاه‌ت

ایستاده‌

نشسته‌ای

صدای مرا می‌...

بوق...بوق...بوق...

شنوی؟

روزگار دخترکان عاشق در پستو و

انتظار نیم‌نگاه شرم‌آلود پسرک همسایه گذشته‌است؟

این خرق عادت است یا گستاخی؟

پدرم شعرهای عاشقانه مرا می‌خواند!

جریانی زنده

زیر دستان من

پشت پوست تو

می‌خندی

مادرانه می‌خندی

و من

از شوق می‌لرزم