شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

 

صدايم در گلو می شکند

         تا صدايت کنم،

و اشک

    در چشمانم،

         تا لحظه ای ببينمت.

کاش اين سر گيجه مدام را پايانی بود...

اين خط های در هم شکسته حتی

          نام تو را نيز به ياد نمی آورند

انگار که آرزوهايم می شکنند

                     تا بخواهمت!...

 

 

23/بهمن/1383

 

   + موژان ; ٧:٥٦ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٦ اسفند ۱۳۸۳
comment نظرات ()