شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

 

من همان آدمک برفی ام

همان آدمک برفی که يک روز با دستانت، سرخ،

 مرا سپيد نشاندی

هنوز همان آدمک برفی ام که چشمهايم را،

                                        دو دکمه سياه،

دوختی به خاطره دستانت،

همان آدمک برفی با همان لبخند زغالين.  

روزهايم بی حضور تو می گذرند

ومن

   قطره

        قطره

            قطره  آب می شوم

دکمه ها پابرجا،

لبخندم محو...

 

 

29/بهمن/1383

 

   + موژان ; ٧:٥٧ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٦ اسفند ۱۳۸۳
comment نظرات ()