شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

 

می پيماييم،

می پيماييم کوير زندگی را

و خواهيم رسيد به کوهی

که خورشيد عشق از پس آن

طلوع می کند

و آنگاه

من و تو

-دو تنهای خسته-

برای هميشه

با هم خواهيم ماند،

زيرا که عشق همچنان بر ما خواهد تابيد

و آنگاه

ابرهای فاصله از روی ياس خواهند گريست

و کوير سوزان زندگی

به دشت سبز زندگی

بدل خواهد گشت.


 

   + موژان ; ٢:٥٧ ‎ق.ظ ; شنبه ۱ اسفند ۱۳۸۳
comment نظرات ()