شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

 

تا قدرت بگيرند پاهايم که از کنارت بگذرم

       دستهايم را کم می آورم تا به آنها تکيه کنم،

دستهايم کاش

      هنوز مال من بود،

اما روزگاری

      -که خوب يادم هست_

دستهايم را روی کلون درِ بسته برج تنهاييت

                                       جا گذاشتم...

 

   + موژان ; ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٢٥ خرداد ۱۳۸٤
comment نظرات ()