شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

 

طرح

 

پاره های وجودش

-پسرانش-

به جان هم افتادند؛

برق تيغ يکی،

و نعره ديگری...

آسمان می گريست.


 

   + موژان ; ٢:٥۸ ‎ق.ظ ; شنبه ۱ اسفند ۱۳۸۳
comment نظرات ()