شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

بريدن نخ با من... هواي صاف و بي بارون با تو...

بادبادكهاي زرد و قرمز

با آن دنباله هاي قرمز و زرد...

آسمانم انگار معتاد بادبادك بود

كه آبي يكدستش را ديگر

با هيچ چيز جز ابرهاي تيره

و كلاغهاي سياه پوش

سهيم نمي شود

 

 

 

   + موژان ; ۱٠:٢٠ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٢ آبان ۱۳۸٤
comment نظرات ()