شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

 

گاه كه براي لحظه اي دور مي شوي

آسمانم تنهاست

دنباله هاي رنگ رنگت  انگار كه  رنگين كماني

در تنهايي آسمانم تكرار مي شوند

و چشمانش در انتظار بادبادكي مي مانند

كه پر از رنگهاي قرمز و زرد است

تا كه باز گردي

هزار باره نوشته ‌ام

دوستت مي دارم...

   + موژان ; ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۱٩ آبان ۱۳۸٤
comment نظرات ()