شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

 

دستانم خاليست

        از تمام رنگهايی که می شناختم،

و گلويم سخت گرفته است

تا که لای لايی بخوانم

و رنگهايم کودکانه در کنار هم آرام گيرند،

چشم بر هم بگذارند و نقش رنگ رنگی بسازند از

                      رنگين کمانی بهاری،

                            پاييزی غم آلود،

                               يا که آسمانی با خورشيدی سوزان،

                                   حتی تصويری از بی رنگی زمستان...

دستانم خاليست...

هفت رنگ رنگين کمان بهاری ام را می خواهم،

دلتنگ زرد و قرمزهای پاييزگونه هايم هستم،

چشمانم سراغ سرخ وحشی تابستانم را می گيرند

و حتی از سياه و سپيد فصل سرما هم خبری نيست که نيست...

دستانم خاليست...

 

   + موژان ; ۱:۳٥ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱٢ تیر ۱۳۸٥
comment نظرات ()