شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

قطار تهران-کرمان

صدای يکنواخت قطار

        و دستی لرزان به نگاشتن چيزی

                                 سياه... يا سپيد

                                       بر ذهنی دودآلود و خاکستری...

حرکتی که سکون را ماننده تر است

                       و تصوری از تصويری نامعلوم...

رديف بی صبر کلمات

    و چشمهايی به جستجوی شعرگونه ای غبارآلود...

   + موژان ; ۱٢:٢٤ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢ امرداد ۱۳۸٥
comment نظرات ()