شعرگونه های حجم مسافر

شیداگونه رقص انگشتانم بر صفحه کلید خاکستری

 

کش میآيند روزهای من

دور از هياهوی شهری که میشناختم...

شهر من، پر از درختهای توتیاست

                          که به بار نشستنشان

                              شيرينترين لبخندها را به ارمغان میآورد؛

شهر من، پر از لحظههای تيره و تار دلتنگیاست،

              پر از دلهای شکستهای که لابهلای سبزی چمنها

                                                           گم میشوند؛

شهر من هر روز،

        آسمانی دودآلود و ابرهايی پراکنده را

                      با ديوارهای سرخاش قاب میگيرد؛

شهر من، پر از گنجشککانیاست

                        که صبح به صبح

                            پرهای غبارآلودشان را

                               در گودالهای پر از آسمان میشويند؛

شهر من پر از گلهای سرخیاست

                   که همراه خندههايی پاک، دست به دست میشوند؛

شهر من،

   پر از خاطره است،

         با يادگارهايی از لحظههايی

                   که چه تلخ و چه شيرين

                              مثل باد میگذشت...

شهر من،

    اگر چشم بر هم گذاردن را ياد گرفته باشی

                                  پر از خوبیاست،

شهر من،

    اگر رسم دل گرو گذاشتن را خوب بدانی

                                  پر از مهر است.

   + موژان ; ٧:٥٦ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٧ شهریور ۱۳۸٥
comment نظرات ()