نگاهم عادت کرده به چشمهايت<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

     و گوشهايم خمار شنيدن صدای خنده ات

شانه هايم بهانه دستهايت را می گيرند

      و گونه هايم سر انگشتانت را کم دارند،

مات مانده ام هنوز

        که چرا پاهايت

           هم قدم پاهای من نبود!!؟!

 

 

/ 0 نظر / 4 بازدید